اساسا در جهان‌بينى توحيدى الهى ، شر مطلق و شر كثير وجود ندارد ، و حكمت آفريدگار آن را نفى مىكنند ، بلكه در جهان تزاحم علل و اسباب ، شر قليل در كنار خير كثير قابل تحقق است . و بايد اضافه كنم كه در جهان مادى خير مطلق هم وجود ندارد ، و نيز شر مساوى با خير ، نيز با حكمت خداوند منافات دارد و موجود نمىشود . بنابراين هرموجودى كه شر پنداشته مىشود به تبع خير كثير به وجود مىآيد . و همه مىدانيم كه ترك خير كثير به جهت شر قليل بر خلاف عقل و روش عقلانى مىباشد . ( دقت شود ) معتقدين به خدا مصايب طبيعى و اجتماعى را كه به سوء اختيار خود آنان نباشد موجب اجر و پاداش أخروى مىدانند ، و انتقام از ظالم را امر حتمى مىپندارند . دين اعتقاد بىنظمى و پوچى را طرد مىكند و از نظر روانى تا حدى رنج و درد را كاهش داده و روان آدمى را آرامش مىبخشد . بنابراين دين براى زندگانى ما مفيد است و بايد آن را از دست ندهيم و براى سعادت دنياى خود ( به علاوه سعادت برزخ و آخرت خود ) به آن ملتزم باشيم و در ترويج فرهنگ دينى و تعميم آن نقش خود را در خوشبختى اعضاى اجتماعى خود ايفا كنيم ، بلى ما به عنوان انسان عاقل كه خواهان زندگانى بهتر هستيم بايد متدين باشيم ،